spot jeunesse

  As it tricks every cat, the perfect plant of the swamp green, velvet carpet of water and veil of the female otter while sticking to her whiskers like sesame seeds on silk, it keeps the secrets of the lake from the dragonfly’s gaze on the leaf Katerina Panagoiliopoulou

  Η Χρωματιστή πόλη ένα τσίρκο μοιάζει όλη Η πόλη όνειρο, μα τ΄ όνειρο εφιάλτης Τα χρώματα υπόμνημα της παλέτας που ΄ναι χάρτης Περπατάς σε δρόμο ή σε πίνακα; Μία πόλη, ένα όνειρο από σύννεφα Αποκάλυψη άτακτα χτισμένη Μοιάζουν όλα σε σειρά, κι όμως ανακατεμένη Όροφοι σαν ντόμινο, βεράντες φορτωμένη Με γενναία πινελιά η λεπτομέρεια ζωγραφισμένη.   Και κάπου σταματάει το λευκό μονοπάτι, κεντρικό δίκτυο του άστεως και μέσα σε κίτρινο ουρανό χάνεται σ’ ένα τέλος φωτεινό κρύσταλλο λεπτό που τρίζει. Σαν παγωμένη λίμνη, ένα βήμα πριν να σπάσει σε κρύσταλλα μικρά θρύμματα αιδούς πολιτικού χάους Κατερίνα Παναγοηλιοπούλου  

Στους φίλους μου στην Τουρκία, To my friends in Turkey,   Σήμερα, 25η Μαρτίου, η Ελλάδα τιμά την Επανάσταση του 1821—μια στιγμή ορόσημο αντίστασης, ένας αγώνας για ελευθερία, ανεξαρτησία και αυτοδιάθεση. Όμως, καθώς κοιτάμε το παρελθόν, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε το παρόν.   Σήμερα, τόσο η Ελλάδα όσο και η Τουρκία βρίσκονται μπροστά σε μεγάλες προκλήσεις,  σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι αδικίας, και απαιτείται  το ίδιο πνεύμα αντίστασης και διεκδίκησης για δικαιοσύνη. Η τραγωδία στα Τέμπη δεν ήταν ένα τυχαίο δυστύχημα—ήταν το αναπόφευκτο αποτέλεσμα ετών αδιαφορίας, διαφθοράς και συστημικής παρακμής. Δεν ήταν μια αποτυχία της μοίρας, αλλά της διακυβέρνησης. Στον απόηχο της, η θλίψη έγινε οργή, και χιλιάδες Έλληνες βγήκαν στους δρόμους, απαιτώντας λογοδοσία από ένα κράτος που εδώ και χρόνια θέτει το κέρδος πάνω από τις ανθρώπινες ζωές. Στην άλλη πλευρά του Αιγαίου, μια άλλη μάχη για τη δικαιοσύνη μαίνεται. Η καταδίκη του δημάρχου της Κωνσταντινούπολης, Εκρέμ Ιμάμογλο...

  Το τοπίο υποφέρει και ο θεός Διόνυσος ίσα-ίσα αναπνέει Κι εκεί που έσκαβε το μέλλον εδώ κι εκεί, πεταμένα κομμάτια έβρισκε σε αυτό το χώμα το ανυπεράσπιστο το υπέδαφος με την καμένη του επίστρωση το έσκαβε...Το έσκαβε.   Ούτε ανδριάντες, ούτε πήλινα αγγεία όμως έβρισκε μήτε περήφανες Καρυάτιδες να υψώνονται, να κοιτούν αφ’υψηλού το ανθρώπινο όν να υποτιμούν. Μόνο ίχνη φύσης υπήρχαν, ήτοι, εκείνης που απέμεινε. Αυτή έγινε έκθεμα για τους καινούριους στο Μετρό   Σπουδαία ανακάλυψη από παλιά! Ήταν μήλα και μιά μαραμένη σταφυλιά, ξέφραγο αμπέλι και λίγα φύλλα Ξεθωριασμένοι καρποί της φύσης ήταν, που θάφτηκαν στον πόνο   Το Χρώμα στο βασανισμένο τοπίο αυτό, το Μόνο προσπαθεί να κρατηθεί μάταια στην παλέτα.Στη ζωή. Λίγο πράσινο, λίγο κόκκινο, λίγο πορτοκαλί, αυτά μονάχα δίνουν στον καμβά έστω λίγο κέφι, λίγη αγάπη με πνοή   Οι σκιές τ’ άφησαν κατεστραμένα όλα, μουσαμά σκισμένο Το τοπίο υποφέρει. Η θεά Δήμητρα είν’ ...

Θα φανεί σε όλους περίεργο εάν ξαφνικά,βρεθούν μέσα σε ένα δωμάτιο γεμάτο ράφια με χρωματιστές τσαγιέρες.Δηλαδή αν δεν είσαι ο Τρελοκαπελάς ή κάποιος λαγός που μιλάει, υποθέτω θα σου φανεί κάπως ασυνήθιστο.Γιατί κάποιος άλλωστε να έχει ένα ξεχωριστό δωμάτιο για να φυλάει τόσες πολλές τσαγιέρες; Που λέτε, ένα τέτοιο δωμάτιο έχει η Λουίζα.Ένα μελαχρινό κορίτσι είκοσιδύο χρονών που από μικρή συλλέγει τσαγιέρες,τσαγιεράκια,τσαγιερό.Τσαγιέρες πολύχρωμες, χρωματιστές, χρωματισμένες.Τσαγιέρες πήλινες, πορσελάνινες, μαντεμένιες, πέτρινες, κεραμικές και ασημένιες .Τσαγιέρες από όλη την Ευρώπη, από την νοτιοανατολική Ασία, από την Αφρική.’Οπως αυτή με το σχήμα σιαμέζας γάτας από την Αίγυπτο ή εκείνες οι δύο από την Ντίσνεϊλαντ, η μία   με την μορφή του μαγικού τζίνι του Αλαντίν και η άλλη της κατσίκας Τζαλί (της τσιγγάνας Εσμεράλδας), από την «Παναγιά των Παρισίων». Για την ακρίβεια δεν είναι όλες μα όλες δικές της. Η συλλογή συμπληρώνεται εδώ και πολλά χρόνια τώρα.Πριν από την Λουίζα,τη...