spot jeunesse

Θα φανεί σε όλους περίεργο εάν ξαφνικά,βρεθούν μέσα σε ένα δωμάτιο γεμάτο ράφια με χρωματιστές τσαγιέρες.Δηλαδή αν δεν είσαι ο Τρελοκαπελάς ή κάποιος λαγός που μιλάει, υποθέτω θα σου φανεί κάπως ασυνήθιστο.Γιατί κάποιος άλλωστε να έχει ένα ξεχωριστό δωμάτιο για να φυλάει τόσες πολλές τσαγιέρες; Που λέτε, ένα τέτοιο δωμάτιο έχει η Λουίζα.Ένα μελαχρινό κορίτσι είκοσιδύο χρονών που από μικρή συλλέγει τσαγιέρες,τσαγιεράκια,τσαγιερό.Τσαγιέρες πολύχρωμες, χρωματιστές, χρωματισμένες.Τσαγιέρες πήλινες, πορσελάνινες, μαντεμένιες, πέτρινες, κεραμικές και ασημένιες .Τσαγιέρες από όλη την Ευρώπη, από την νοτιοανατολική Ασία, από την Αφρική.’Οπως αυτή με το σχήμα σιαμέζας γάτας από την Αίγυπτο ή εκείνες οι δύο από την Ντίσνεϊλαντ, η μία   με την μορφή του μαγικού τζίνι του Αλαντίν και η άλλη της κατσίκας Τζαλί (της τσιγγάνας Εσμεράλδας), από την «Παναγιά των Παρισίων». Για την ακρίβεια δεν είναι όλες μα όλες δικές της. Η συλλογή συμπληρώνεται εδώ και πολλά χρόνια τώρα.Πριν από την Λουίζα,τη...

  Θα ’ρθει μια μέρα που τα δέντρα θα μισήσουν την αχαριστία των ανθρώπων και θα σταματήσουν να παράγουν ίσκιο, θροΐσματα κι οξυγόνο. Θα πάρουνε τις ρίζες τους και θα φύγουν. Μεγάλες τρύπες θα μείνουνε στη γη εκεί που ήταν πριν τα δέντρα. Όταν οι άνθρωποι καταλάβουνε τι έχασαν, θα πάνε και θα κλάψουνε πικρά πάνω απ’ αυτές τις τρύπες. Πολλοί θα πέσουν μέσα. Τα χώματα θα τους σκεπάσουν. Κανείς δεν θα φυτρώσει.

Η αυλή μου των θαυμάτων σαν ανθίζει, την μνήμη και την σκέψη μου γεμίζει Σαν ονόματα τις μνήμες χρωματίζει, μες τον νου που δύσκολα θυμίζει   Κοντά σου αισθάνομαι τα σπίτια σου να ζωντανεύουν Τα λιβάδια κι αγάπη σου τα παιδιά τα γαληνεύουν Κοντά σου σκέφτομαι εκείνο το παιδί Που έτρεχε στα δάση το ποτάμι για να βρει   -Θυμάσαι τα γέλια τα παιχνίδια στην αυλή; -Ένας χρόνος μια μέρα μαγική Κάθε πέτρα κάθε φύλλο μια ευχή, σαν και τότε ‘κεινη φωνή ας ακουστεί                         Η αυλή μου των θαυμάτων σαν ανθίζει, την μνήμη και την σκέψη μου γεμίζει Σαν ονόματα τις μνήμες χρωματίζει, μες τον νου που δύσκολα θυμίζει   Ο ήλιος και η θάλασσα αλμυρα να θυμίζουν Στα χρώματα του ανέμου, άρωμα γιασεμιού να μεταγγίζουν Κι όταν μπλε καμπάνες από τον λόφο θα λαλήσουν Σκίουρος και χελιδόνι απ’την πλάση θα λακίσουν   ...

  Ένα μέρος που ζεί στο παρελθόν, στην παιδική του ηλικία.Για την ακρίβεια, ένα σπίτι που μερικές φορές τα καλοκαίρια, περνάει ακόμα από μπροστά και το βλέπει ερημωμένο. Έτοιμο σχεδόν να καταρεύσει και μαζί με αυτό να διαλυθούν όλες τις στιγμές του παρελθόντος.Έτοιμο να καταπνίξει όλα τα γέλια μικρών παιδιών που έχουν ακουστεί ποτέ.Ένα γρίζο αρχοντικό του 70.Εκείνο το ψηλό ,το στιβαρό, με την κεραμηδοσκεπή, τον μεγάλο κήπο με την τριανταφυλλιά και κάτι σκούρα μπλέ παραθυρόφυλλα, που όταν άνοιγαν διάπλατα κάθε πρωινό ,το φώς του ήλιου έμπαινε στο παλιό σπιτικό ,φέρνοντας άρωμα καλοκαιριού. Εκείνο το παιδικό όμορφο καλοκαίρι που μυρίζει γιασεμί και αντηλιακό πενήντα της εκατό προστασίας.Δεν θα ξεχάσει από το πορτοκαλί του κρεβάτι με το άσπρο προσκεφάλι, το άνοιγμα της βαριάς, μπλέ, σιδερένιας πόρτας με το πρώτο άκουσμα των καρδερίνων.Tότε σήμαινε η αρχή μίας καινούριας περιπέτειας. Μιας χαρούμενης, αθώας περιπέτειας, που τώρα ζεί ως ανάμνηση, βαθιά στην σκέψη ριζομένη.Μια περασμένη...